[Fic] Amour : Amour XLIII (43)

posted on 08 Feb 2015 10:44 by yunjaekick

Title: Amour

Author: YunJaeKick

Paring: YunJae, YooSu, MinRic, SongJoongKi x YooAhIn

Genre: AU, Period, Drama, Romance, Mpreg, Yaoi

Rate: PG-13, NC-18

NOTE: ฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาที่เกิดขึ้นจากจินตนาการ อีกทั้งยังเป็นฟิค “ชายรักชาย” และ “ผู้ชายท้องได้” ทุกอย่างจึงเป็นไปเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาดูหมิ่นหรือทำลายชื่อเสียงของบุคคลที่ปรากฏอยู่ในเรื่องนี้ หากว่าคุณรับไม่ได้กรุณากด “ปิด”

ขอบคุณค่ะ

 

 

Amour XLIII

 

 

ครั้งหนึ่งชิมชางมินเคยแหงนหน้ามองท้องฟ้า พร้อมชื่นชมความงามของใบไม้เปลี่ยนสีที่รายล้อมอยู่รอบกายโดยมีองค์ชายน้อยคิมจุนซูขัดจังหวะความเพลิดเพลินด้วยสุรเสียงหวานใสเปี่ยมชีวิตชีวา  ในคราวนั้นเขายังพำนักอยู่ในซออุลแคว้นที่ดูเหมือนความงามถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้ความเงียบขรึมและหยาบกระด้างในแบบของบุรุษ

วันเวลาเลยผ่านเกินกว่าหนึ่งปี บัดนี้เขามีโอกาสทอดสายตาไปยังทิวไม้หลากสีไกลสุดลูกหูลูกตาโดยไร้ความกังวลใดมาขัดจังหวะ ต้นไม้ ดอกไม้หรือแม้แต่หมู่ภมรอาจเป็นสายพันธ์เดียวกันทั่วทั้งแผ่นดินเพียงแต่เขาไม่ได้ชื่นชมมันในบริเวณเดิมที่เคยปฏิบัติ เนื่องด้วยตอนนี้เขาเปลี่ยนมาชมความงามของธรรมชาติบนผืนแผ่นดินชอลลานั่นเอง

สถานที่ซึ่งสรรสร้างปั้นแต่งยอดดวงใจผู้เปี่ยมความงามและความมีชีวิตไว้อย่างสมบูรณ์แบบ หากเปรียบซออุลเป็นดั่งบุรุษหนุ่มที่เก่งแต่เรื่องรบ ชอลลาแห่งนี้คงไม่ต่างอะไรกับสตรีงดงามทว่าสามารถจับต้องได้ง่ายเพราะมีเสียงหัวเราะสดใสดังออกมาจากกายเสมอ คล้ายเป็นกับดักให้บุรุษซออุลที่มักมองตรงไปข้างหน้าพลาดตกลงไปโดยง่าย

 

แถมไม่ปรารถนาปีนหนีขึ้นมาด้วย

 

“มารบกวนข้าแต่เช้าเพื่อยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับคนบ้าเช่นนี้หรือ?”

 

ฉับ!

 

คล้ายมีกรรไกรแหลมคมพุ่งมาตัดเส้นด้ายที่กำลังร้อยเรียงเป็นเรื่องราวงดงามในห้วงความคิดของชิมชางมินจนขาดสะบั้น หากที่ผ่านมาเขามักถูกใครหลายคนประณามว่าเย็นชาไร้ความหวานในหัวใจแล้วล่ะก็...สำหรับมังกรหนุ่มแห่งซออุลคงเป็นปรมาจารย์แห่งความจืดชืดอย่างแท้จริง

“กระหม่อมมาเข้าเฝ้าเพราะห่วงในพระอาการต่างหาก”

“สภาพร่างกายข้าดีวันดีคืนอย่างที่เห็น” ชองยุนโฮยักไหล่แสดงถึงความไม่ใส่ใจในบาดแผลที่เริ่มแห้งและอาการปวดแปลบตามร่างกายลดลงจนแทบหายขาด แน่นอนว่าการที่เขาสนิทกับแม่ทัพคู่ใจมากจนเกินไปก็อาจทำให้มองออกว่าจุดประสงค์ของการมาเยือนในครั้งนี้คงไม่ได้มีเพียงการเยี่ยมคนป่วยเท่านั้น

“เช่นนั้นคงเสด็จกลับไปรักษาตัวที่ซออุลได้แล้ว”

“อืม...ข้าคิดเรื่องนี้ไว้บ้างเหมือนกัน”

ใช่ว่าชีวิตที่ใช้ไปในวังหลวงชอลลาจะไร้ความสุข ตรงกันข้ามคือเขาได้พานพบความสุขอย่างสุดแสนจนแทบไม่อยากผละห่างไปไกล ทว่าด้วยภาระหน้าที่อันใหญ่หลวงของการเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์จากพระราชาย่อมทำให้ซออุลที่ไร้รัชทายาทประทับอยู่ อาจเกิดภาวะขัดแย้งระหว่างราชวงศ์กับขุนนางที่ประสงค์ร้ายเอาได้ เหตุการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นกับบรรพชนเมื่อหลายยุคหลายสมัยมาแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่อาจปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยในรัชสมัยของพระบิดาอีก

 

จำเป็นต้องจากลาอีกครา

 

“พระองค์จะรับสั่งเรื่องนี้กับองค์ชายแจจุงเมื่อใดหรือ?”

“เฮ้อ...คงต้องรอให้อากาศดีกว่านี้กระมัง” บุรุษที่เย่อหยิ่งและเปี่ยมไปด้วยน้ำแข็งปกคลุม กลับถอนหายใจยาวเหยียดเพียงเพราะสาเหตุเดียวเท่านั้น “พักนี้คิมแจจุงทำเย็นชาใส่ข้าทุกวัน”

“ไม่น่าแปลกหรอกพะย่ะค่ะ” ชิมชางมินคงความนิ่งเฉยได้สมกับคำพูด แม้สถานการณ์ของนายเหนือหัวเป็นเรื่องควรหนักใจก็ตาม “อุตส่าห์วางแผนให้พระองค์ปรับความเข้าใจกับองค์ชายน้อย แต่กลับไปจับพระอนุชาตีก้นต่อหน้าธารกำนัลเสียได้”

เหตุการณ์นี้ถือเป็นที่โจษจันไปทั่ววังหลวงซออุลนานระยะหนึ่งเลยทีเดียว แน่นอนว่าหงส์งามที่คิดว่าตนเป็นสาเหตุทำให้สองพี่น้องทะเลาะถึงขั้นลงไม้ลงมือต่อกัน ย่อมไม่สบายพระทัยเป็นธรรมดา

“องค์รัชทายาททำเกินไปจริงๆ”

“เจ้าตำหนิข้าเสียได้” รับประกันร้อยทั้งร้อยว่าชองยุนโฮไม่มีความสำนึกผิดหรือฉุกคิดขึ้นมาว่าหากตนไม่อารมณ์ร้อนจนเกินไป ป่านนี้คงได้อนุชาสุดแสนน่ารักและเอาใจเก่งพระองค์เดิมกลับคืนมาแล้ว

“กระหม่อมไม่กล้าตำหนิพระองค์ เพียงเสียดายเวลาที่ปล่อยให้สูญเปล่าเท่านั้น”

อีกไม่นานการเดินทางกลับซออุลต้องเกิดขึ้น ซึ่งไม่รู้ว่าอีกนานเท่าใดจะได้หวนมาเยือนดินแดนอ่อนโยนแห่งนี้อีก การแยกจากระหว่างมังกรหนุ่มกับองค์ชายน้อยก็ยิ่งมีระยะห่างที่นานขึ้นจนน่าใจหาย

“เจ้าอย่ามัวหนักใจต่อเรื่องของข้าเลย” ผู้ทรงอำนาจทอดถอนใจออกมาอีกครั้งก่อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาให้เข้ากับจุดประสงค์อันแท้จริงของแม่ทัพคู่ใจ “รีบพูดเรื่องของเจ้า ก่อนที่ข้าจะเกิดอาการอ่อนเพลียจนอยากพักผ่อนเอาเสียดื้อๆ”

“อ่ะ แฮ่ม!” พอถูกดึงเข้าสู่พิธีการ ฝ่ายแม่ทัพหนุ่มก็กระแอมไอเพื่อให้ตนมีน้ำเสียงที่ชัดเจนพร้อมทั้งยืดตัวขึ้นยืนราวกับเรื่องที่จะเอ่ยนั้นสำคัญที่สุดในชีวิต

 

ฟุบ!

 

ไม่นานร่างสูงสง่าก็ย่อเข่าข้างหนึ่งลงไปจรดพื้นเบื้องล่างโดยชันเข่าอีกข้างไว้เป็นที่วางวงแขนเรียวยาวของตน ใบหน้าหล่อเหลาค้อมลงต่ำเล็กน้อยเพื่อเป็นการแสดงความเคารพและเทิดทูนองค์รัชทายาทอย่างสุดแสน

“กระหม่อมไร้ญาติขาดมิตร จึงอยากทูลขอพระกรุณาจากองค์รัชทายาทให้ช่วยเป็นผู้ใหญ่สู่ขอปาร์กยูฮวานให้พะย่ะค่ะ”

 

จุดประสงค์แท้จริง

ชัดเจนและเปี่ยมหวัง

 

ชองยุนโฮทอดสายพระเนตรจดจ่ออยู่กับใบหน้าของผู้เป็นดั่งสหายรัก พร้อมกระตุกมุมพระโอษฐ์อย่างพึงใจในความชัดเจนแบบฉบับเฉพาะตัวของชิมชางมิน แม้ฐานะระหว่างทั้งสองแตกต่างราวฟ้ากั