[SF] The Love Literature 1/2

posted on 26 Jan 2011 00:43 by yunjaekick
 
110126
 
 

Title : [SF] The Love Literature

Author : YunJaeKick

Main character : Chung YunHo ft. Kim JaeJung

Special thanks : Park YuChun, Shim ChangMin and Kim JunSu

Genre: AU, Period, Romance, Yaoi

Rate : PG-15,NC-18

 

Special Gift for Yunho & JaeJung’s Birthday 2011

 

 

 

Prologue

 

 

 

เมืองฮันยาง อาณาจักรโชซอน ปลายฤดูหนาว

 

อาณาบริเวณที่พำนักของท่านราชเลขาคิมแจซุกถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ส่งผลให้ทัศนียภาพอันงดงามของสวนดอกไม้นานาชนิดที่คุณชายใหญ่โปรดปรานต้องถูกความหนาวเหน็บบดบังไปเสียหมด ราชเลขาคิมเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่เปี่ยมคุณธรรมและจงรักภักดีอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เขารับใช้ใต้ฝ่าพระบาทขององค์ราชามาแล้วถึงสองรัชสมัย บัดนี้ราชาองค์ใหม่เพิ่งขึ้นครองราชย์จึงถือว่าคิมแจซุกได้ดำรงตำแหน่งราชเลขายาวนานถึงสามรัชสมัยเลยทีเดียว ท่านราชเลขามีบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่หนึ่งคน นามว่า คิมแจจุง ร่ำลือว่าตัวคุณชายใหญ่แม้เกิดมาเป็นบุรุษ หากแต่อุปนิสัยอีกทั้งรูปโฉมนั้นช่างงดงามปานนางฟ้านางสวรรค์จนทำให้สตรีบางนางไม่กล้ายกความงามของตนขึ้นมาเปรียบ

 

เพียงเพื่อรอยยิ้มเดียว

 

จะให้แลกด้วยทองคำพันชั่ง บุรุษทั่วหล้าก็ยอม

 

จึงไม่แปลกที่ท่านราชเลขาคิมจะทั้งรักและหวงบุตรชายคนนี้เสียยิ่งกว่าไข่ในหิน ทั้งไม่ยอมให้คิมแจจุงออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้าน ไม่ยอมให้พวกเห็บหมัดเข้ามายุ่งย่ามบุตรสุดที่รักเป็นอันขาด

ฝ่ายคุณชายใหญ่ก็ไม่น้อยหน้า ยิ่งท่านพ่อทั้งรัก ทั้งหวงและตามใจมากเท่าใด คิมแจจุงก็ยิ่งดื้อรั้น ซุกซน และเอาแต่ใจมากเท่านั้น

 

ตึก ตึก ตึก!

 

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนของใครบางคนดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากห้องโถงใหญ่ซึ่งราชเลขาคิมกำลังพำนักอยู่มากนัก บรรดาบ่าวไพร่ที่ทำงานอยู่บริเวณทางเดินต่างพากันหดหัวทำตัวให้ลีบเล็กมากที่สุด เพราะเกรงว่าหากไปขวางหูขวางตาร่างบางเจ้าของความเร่งรีบนั้นเข้า มีหวังว่าคุณชายใหญ่ได้บันดาลโทสะใส่ไม่ยั้งเป็นแน่

 

คิมแจจุงในชุดฮันบกสีแดงเลือดนกกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังห้องโถงใหญ่ของผู้เป็นบิดา ใบหน้าขาวผ่องที่มักแต่งแต้มไปด้วยความงามเย็นใจ บัดนี้กลับบูดบึ้งผสมปนไปกับลูกแก้วสีนิลที่บัดนี้แดงก่ำคล้ายจะร้องไห้ ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดราวกับลูกเชอรี่ถูกเจ้าของกัดเม้มเข้าด้วยกันจนห้อเลือด

 

วันนี้บ้านตระกูลคิมระเบิดลงตั้งแต่เช้า!

 

“ข้าไม่เข้าวัง! แล้วก็ไม่ยอมถวายตัวให้แก่ปีศาจกระหายเลือดตนนั้นเด็ดขาด เป็นตายร้ายดีอย่างไรข้าก็ไม่ยอมนะท่านพ่อ!”      ทันทีที่ย่างเท้าเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่ เสียงหวานก็โพล่งใส่ผู้เป็นบิดาด้วยความเกรี้ยวกราด มือบางกำไว้ด้วยกันแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ผิดกับผู้เป็นบิดาที่ยังคงนั่งจิบน้ำชาด้วยความสบายใจ ดูไม่ทุกข์ร้อนใดๆ ราวกับคาดเดาเหตุการณ์ออกอยู่แล้ว

“ฝ่าบาท...เรียกเขาว่าฝ่าบาท ถ้าเกิดว่าใครมาได้ยินเจ้าเรียกเขาว่าปีศาจกระหายเลือด รับรองว่าเราคงถูกตัดหัวทั้งบ้าน”                               เสียงแหบพร่าของคิมแจซุกเอ่ยปรามบุตรชายอย่างใจเย็น หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง แม้ว่าเขาจะเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ก็ใช่ว่าพระราชาจะทรงไว้ชีวิตให้ง่ายๆ

“กระหายสงคราม สั่งประหารคนโดยไม่กระพริบตา ได้ยินว่าแม้แต่พระอัยยิกายังทรงเกรงกลัวหลานตัวเอง เป็นเช่นนี้ไม่ให้เรียกว่าปีศาจกระหายเลือดได้อย่างไร”                  ใบหน้าเรียวเล็กเชิดขึ้นอย่างถือตน ไม่รู้ไม่ชี้ถึงความเหมาะสมใดๆทั้งสิ้น

“จะอย่างไรก็ทรงเป็นถึงเจ้าแผ่นดิน ทุกวันนี้ที่บ้านเมืองเราคงอยู่ด้วยความเข้มแข็งก็ไม่ใช่เพราะพระเจ้าชองยุนหรอกหรือ?เ”

 

ใช่

 

พระเจ้าชองยุน หรือชองยุนโฮจากตระกูลชอง องค์ราชาหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งราชวงศ์โชซอน ทรงมีรูปโฉมตรึงใจราวกับรูปสลักน้ำแข็ง วรกายมังกรสูงใหญ่องอาจสมกับเป็นชายชาตินักรบ หลังจากขึ้นครองราชย์ต่อจากพระบิดา ก็ได้รับการขนานนามว่า “เทพเจ้าแห่งความตาย” เนื่องจากอุปนิสัยที่เย็นชาและโหดเหี้ยม หากไม่พอใจสิ่งใดก็มักหยิบยื่นความตายเป็นการตอบแทน ขุนนางหลายคนที่ถูกสั่งประหารเพียงเพราะกระทำเรื่องผิดพลาดต่อบ้านเมืองแม้เป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม นางสนมจำนวนมากที่ถูกตัดศีรษะเพียงเพราะทำตนให้ไม่พอพระทัย ทั่วทุกฝ่ายในวังหลวงล้วนธำรงอยู่ด้วยความอกสั่นขวัญแขวน เพราะถ้าก้าวพราดเพียงครึ่งก้าวก็หมายถึงความตายแล้วนั่นเอง

 

 

ถึงกระนั้นพระองค์ก็ทรงเป็นที่รักของประชาชน

 

ไม่มีการคดโกง ไม่มีการถูกข่มเหงจากขุนนาง ไม่มีการเรียกเก็บภาษีเกินความจำเป็น ไม่เคยให้ความแห้งแล้งและภัยน้ำท่วมเกิดขึ้นนานเพราะจะได้รับการแก้ไขอย่างทันท่วงที ทรงไม่มีวันปล่อยให้ราษฎรต้องอดตาย

 

ทั้งยังเป็นราชาเพียงองค์เดียวที่กระหายการนำทัพด้วยตนเองอย่างที่สุด

 

“จะอย่างไรก็ช่าง ข้าไม่ยอมเข้าวัง ไม่ยอมเป็นสนมของพระราชาองค์นี้เด็ดขาด!”                   เสียงหวานยื่นคำขาด พยายามคิดว่านี่เป็นเพียงแค่ความฝัน จู่ๆท่านพ่อก็มาบอกว่าพระเจ้าชองยุนประสงค์ให้เข้าวังเพื่อถวายตัวทั้งที่ไม่เคยมีโอกาสพบเจอกันเลยสักครั้ง

 

น่าขัน!

ช่างน่าขันสิ้นดี!

 

“ไม่ได้เป็นแค่สนม แต่ทรงรับสั่งให้เจ้า...รับตำแหน่งพระมเหสี”                             นี่สิ ถึงเรียกว่าน่าขันของจริง ราชเลขาคิมยกน้ำชาขึ้นจิบอึกใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจอย่างคิดไม่ตก ให้คิดแล้วคิดอีกอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าฝ่าบาทมาต้องตาต้องใจบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนได้อย่างไร จำได้ว่าตนไม่เคยพาแจจุงเข้าวังและฝ่าบาทก็ไม่เคยเสด็จมายังบ้านตระกูลคิมเลยสักครั้ง

 

Flashback

 

“อ่ะ...เอ่อ...แต่...แต่ว่าฝ่าบาท...คือ...”                   ทันทีที่ได้ฟังพระประสงค์ของมังกรหนุ่ม ราชเลขาคิมก็ถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก ในใจก็พยายามคิดหาเหตุผลมาปฏิเสธ ไม่ใช่เพียงเพราะว่าคิมแจจุงเป็นดั่งดวงใจของตน หากแต่ด้วยฝีปากที่คมดั่งกรรไกรของบุตรชาย กลัวว่าพอเข้าวังวันแรกก็จะทำให้ทรงกริ้วจนมีรับสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตรเสียมากกว่า

 

โธ่....เลี้ยงดูมาราวคุณหนู แล้วเหตุใดลูกชายของเขาถึงได้ปากคอเลาะร้ายดั่งหญิงชาวบ้านไปเสียได้

 

“หรือเจ้าคิดปฏิเสธ?”            สุรเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจรับสั่งถามด้วยความเย็นชา ในดวงเนตรพยัคฆ์ที่ตวัดจ้องใบหน้าของท่านว่าที่พ่อตาแฝงไว้ด้วยเงาของมัจจุราชอย่างชัดเจน

 

รู้กันดีว่าพระเจ้าชองยุนไม่โปรดการถูกปฏิเสธ

 

“ก่ะ...กระหม่อนไม่กล้า”                    คิมแจซุกกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เป็นครั้งแรกที่ขุนนางผู้ภักดีและรับใช้ใกล้ชิดฝ่าพระบาทถึงกับอยากร้องไห้ต่อหน้าพระพักตร์

 

ไม่น่าหวงลูกจนเกินไป รู้อย่างนี้ให้แต่งเข้าบ้านอื่นไปเสียก่อนจะได้ไม่ต้องมานั่งลำบากใจอยู่แบบนี้

 

“ดี”           มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายพึงพอใจเป็นที่สุด ซึ่งคิมแจซุกกลับมองเห็นแค่ว่าเป็นรอยยิ้มของปีศาจร้ายอยู่ดี     “กลับไปรอราชโองการที่บ้าน แล้วบอกลูกของเจ้าเตรียมตัวไว้ให้ดี”

 

Flashcome

 

“ข้า...ไม่...เป็น!”                   สะบัดหน้าหนีไม่พอ ยังยกแขนเรียวขึ้นกอดอก ต่อให้ตายก็ไม่ทำ

“พ่อรู้ว่าเจ้าฝืนใจมากแค่ไหน แต่เจ้าก็รู้ดีว่าการขัดใจฝ่าบาทนั้นจุดจบของคนตระกูลคิมรวมทั้งบ่าวในบ้านจะเป็นอย่างไร”                      ถูกตัดหัวเสียบประจานคือคำตอบเดียวเท่านั้น

“แต่ข้ามีคนรักอยู่แล้ว จะอย่างไรข้าก็ไม่เข้าวังนะท่านพ่อ”                        ใช่  มีคนรักอยู่แล้วและเป็นคนเดียวที่ต้องการแต่งงานด้วย

“หากว่าหมายถึงคุณชายสกุลปาร์ก พ่อว่าเจ้าเตรียมตัวเข้าวังยังจะง่ายกว่า”                             ผู้สูงวัยส่ายหน้าระอา  ไม่ได้เยาะเย้ยความรักยิ่งใหญ่ของลูก หากแต่ถามหน่อยเถิดว่า...คุณชายปาร์กยูชอนรู้ตัวหรือยังว่าได้กลายเป็นคนรักของคิมแจจุงไปเสียแล้ว

“ท่านพ่ออ๊ะ!”                       ร่างบางสะดีดสะดิ้งจนผู้เป็นพ่อนึกหมั่นไส้ ในสายตาชายอื่นนี่อาจเป็นท่าทางน่ารัก น่ามอง คงรีบเข้ามากกกอดเอาใจ หากแต่คิมแจซุกกลับไม่รู้สึกเช่นนั้นเลย

“นายท่าน นายท่าน! แม่ทัพชิมนำราชโองการมาแล้วเจ้าค่ะ”                     น้ำเสียงตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิทดังขัดจังหวะสงครามน้ำลายระหว่างพ่อลูกตระกูลคิม และทันทีที่รู้ว่าบัญชาสวรรค์กำลังมาถึงประตูบ้านกลับมีเพียงคิมแจซุกเท่านั้นที่รู้สึกว่าหลังศีรษะช่างเย็นเยียบ ผิดกับบุตรชายที่ยังกอดอกนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้

“คิมแจซุก คิมแจจุง รับราชโองการ”                ทันทีที่ปรากฏร่างสูงใหญ่ของท่านแม่ทัพคนสนิทในองค์ราชา ห้องทั้งห้องก็กลับเข้าสู่ภาวะเงียบงันได้อย่างไม่น่าเชื่อ ใบหน้าหล่อเหลาเหลือบมองใบหน้างดงามที่ยังคงบึ้งตึง

ด้วยความหมายที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะขานเรียกให้สองพ่อลูกรับราชโองการ

“กระหม่อมคิมแจซุกและ...อ่ะ...เอ่อ...”                            ราชเลขาคิมรีบคุกเข่าลงเพื่อรับราชโองการ หากแต่เมื่อเหลือบไปเห็นบุตรชายยังคงนั่งหน้าเชิดอยู่ที่เดิม ก็ถึงกับรีบชุดกระชากให้ลงมานั่งด้วยกันแทบไม่ทัน

 

รีบ ทูล ชื่อ ตัว เอง สิ!!!       สายตาของบิดาคาดคั้นเช่นนั้น

 

“คิมแจจุง!”          

“น้อมรับราชโองการ”                        ประโยคปิดท้ายและกันศีรษะหลุดจากบ่าเป็นคิมแจซุกที่รีบเอ่ยแทบจะทันที

“ข้าประสงค์ให้คิมแจจุง บุตรชายเพียงคนเดียวของราชเลขาคิมแจซุก เข้ารับตำแหน่งมเหสีเอก รับใช้เคียงคู่บัลลังก์ของข้าตลอดไป หากขัดราชโองการให้ลงโทษประหารชีวิตคิมแจซุก คิมแจจุง และบ่าวทุกคนในบ้านตระกูลคิมเจ็ดชั่วโคตร หลังจากนั้นนำศีรษะเสียบประจานรอบเมืองให้นกกาจิกกิน ส่วนร่างกายให้นำไปเป็นอาหารแก่สัตว์ป่า”

 

อึก!

 

“ป่ะ...เป็นพระมาหากรุณายิ่งนัก”                   ราชเลขาคิมตอบรับราชโองการแทบจะในทันทีที่จบประโยค เกิดมาไม่เคยรู้สึกสั่นเกร็งไปทั่วทั้งร่างเท่านี้มาก่อน ไม่ต่างจากคิมแจจุงที่ถึงกับนิ่งงันจนฝีปากคมๆนั้นด้านไปเลยทีเดียว

 

ในโลกนี้...

 

ในโลกนี้ยังมีบุรุษที่ใจคอโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ

 

“พรุ่งนี้ย่ำรุ่งจะมีเกี้ยวมารับ ขอคุณชายคิมเตรียมตัวให้พร้อม”   แม่ทัพชิมแสยะยิ้มพร้อมกับลากลับไป ทั้งที่ไม่ทันได้นั่งดื่มชาเลยด้วยซ้ำ

 

ย่ำรุ่งที่เขาจะต้องจากบ้านอันแสนอบอุ่นแห่งนี้ไป

ย่ำรุ่งที่จะมีเพียงเกี้ยวมารับเข้าวัง

ย่ำรุ่งที่ว่าที่พระมเหสีต้องออกเดินทางหากแต่ไม่มีขบวนยิ่งใหญ่ใดๆเลย

 

“ชองยุนโฮ! แม้แต่รอยยิ้มของข้าก็ไม่มีวันมอบให้แก่ท่าน”       

 

คอยดู!

 

 

 

The Love Literature

 

 

 

อีก 2 วันพิธีอภิเษกสมรสของพระเจ้าชองยุนกับว่าที่พระมเหสีแจจุงก็จะมาถึง หลังจากนั้นไปอีกหนึ่งวันจึงจะเป็นพิธีแต่งตั้งพระมเหสีอย่างเป็นทางการ และก็ยังไม่ถึงหนึ่งวันที่คิมแจจุงเดินทางเข้าวังมาตั้งแต่ย่ำรุ่ง พระตำหนักชุงจอนได้เปิดประตูต้อนรับว่าที่พระมารดาของแผ่นดินไว้อย่างเรียบร้อย การงานทุกอย่างภายในตำหนักถูกตระเตรียมไว้เป็นอย่างดี บ่งบอกได้ว่าพระเจ้าชองยุนให้ความสำคัญต่อความเป็นอยู่ของคุณชายคิมมากแค่ไหน แต่ถึงแม้จะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีเลิศยิ่งกว่าบ้านราชเลขาเพียงใด ก็ไม่ได้ทำให้ร่างบางรู้สึกมีความสุขเอาเสียเลย

 

“ข้าไม่กิน!”

               

เพล้ง!

 

อีกครั้งที่เสียงตะหวาดแหวดังมาพร้อมกับเสียงจานชามแตกกระจายด้วยฝีมือของคนตัวเล็กแต่ฤทธิ์เยอะ คิมแจจุงตั้งหน้าตั้งตากวาดเอาอาหารบนโต๊ะอย่างระบายโทสะ ขณะที่บรรดานางกำนัลเองก็ตั้งหน้าตั้งตายกเครื่องเสวยชุดใหม่เข้ามาแทนที่ แม้จะกลัวลูกหลงอยู่มากแต่ถ้าหากว่าที่พระมเหสีซูบผอมลงไปกว่าที่เป็นอยู่ มีหวังว่าฝ่าบาทจะต้องไม่พอพระทัยเป็นแน่

 “พระมเหสี...เสวยอะไรบ้างเถิดเพคะ หม่อมฉันกลัวว่าจะประชวรเอา”                 โกซูมีสาวใช้คนสนิทตั้งแต่อยู่ที่บ้านตระกูลคิม บัดนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นนางกำนัลและดูเหมือนว่าเป็นคนเดียวที่กล้าพูดอะไรออกไปในตอนนี้

“คุณชายใหญ่ เรียกข้าว่าคุณชายใหญ่ เพราะว่าข้าไม่ได้เป็นมเหสีของใครทั้งนั้น!”                             เสียงหวานแทบตะโกนใส่หน้าสาวใช้ แถมยังตวัดสายตาใส่อย่างแค้นเคือง ร่างบอบบางในชุดทรงวิจิตรสวยงามแต่ยังคงสีเลือดนกอันโปรดปรานเอาไว้ได้แต่นั่งหน้าบึ้งพร้อมไฟโทสะที่สุ่มอยู่เต็มอก

 

ทำไมนะ...ทำไม เข้าวังยังไม่ทันข้ามคืน นางก็แปรไปอยู่ฝ่ายชองยุนโฮเสียแล้ว

 

“หม่อมฉันต้องฝึกเรียกให้ชิน เพราะต่อจากนี้คงได้เรียกพระมเหสีไปตลอดชีวิต”                               ซูมียังคงเป็นผู้เดียวที่ปราบพยศแจจุงได้ ตั้งแต่เด็กที่คุณชายใหญ่เอาแต่ใจและดื้อรั้น นางก็จะเปรียบเหมือนพี่สาวที่คอยปรามน้องชายอยู่เสมอ

“ดูเจ้าสิ ดู! ท่านพ่อไม่รักข้าแล้ว มาตอนนี้เจ้าก็ไม่รักข้าด้วยอีกคน ชีวิตคิมแจจุงช่างอาภัพนัก”                          เอ่ยพร้อมขอบตาที่แดงก่ำ ลูกแก้วสีนิลมีแววตัดพ้อต่อว่าอย่างเห็นได้ชัด หากแต่พี่สาวก็หาได้ใส่ใจ

“เสวยสักคำสองคำก็ยังดี ถ้าหากฝ่าบาทเสด็จมาหา พวกหม่อมฉันจะได้ไม่ถูกตำหนิ”                          ได้ยินซูมียกเอาพระราชามาอ้าง บรรดานางกำนัลคนอื่นๆก็พลอยใจชื้นขึ้นมาด้วย อย่างน้อยพระนามนี้ก็น่าจะพอปราบพยศว่าที่พระมเหสีได้บ้าง

“หึ! ตามประเพณีแล้วก่อนแต่งงาน ห้ามข้ากับเขาเจอหน้ากัน ไม่มีทางที่เขาจะมาเหยียบถึงนี่หรอก...เลิกขู่ข้าได้แล้วโกซูมี”                      คอยดูเถิด ภายในสองวันนี้เขาจะป่วนจนวังหลวงไม่อยากต้อนรับกันเลยทีเดียว

“เจอกงกง จากตำหนักแดจอนขอเข้าเฝ้าพระมเหสีแจจุง!”                         เสียงกราบทูลที่ตะโกนตั้งแต่ทางเข้าพระตำหนักดังใกล้เข้ามาพร้อมกับร่างของเจอกงกงผู้ดูแลรับใช้พระราชาชองยุน กงกงเฒ่าย่างเท้าเข้ามาหยุดอยู่หน้าร่างบางเจ้าของสถานที่ ถึงแม้จะถูกสายตาไม่เป็นมิตรของแจจุงจ้องมอง แต่ว่าเขาก็ต้องทำหน้าที่ให้เสร็จสมบูรณ์

“เจอกงกง ถวายบังคมพระมเหสี”   

“ที่นี่ไม่ต้อนรับคนของตำหนักแดจอน ท่านรีบกลับไปซะ!”                      ไม่มีมารยาทหรือความเป็นมิตรใดๆจากคิมแจจุงทั้งนั้น

“ฝ่าบาทมีบัญชาให้หม่อมฉันนำของขวัญมาถวายแก่พระมเหสี หากว่าทรงรับไว้แล้วหม่อมฉันถึงจะกลับได้”   กงกงเฒ่าทูลเสร็จก็จัดการยื่นของขวัญชิ้นที่ว่าออกไปทันที มีเพียงสายตาสงสัยอย่างสุดแสนจากพระมเหสีองค์น้อยส่งกลับมาเท่านั้น คิมแจจุงไม่เข้าใจและไม่ต้องการของขวัญใดๆจากชองยุนโฮ ผิดกับนางกำนัลคนสนิทที่กำลังตื่นตกใจไปกับของขวัญชิ้นนี้เป็นที่สุด

 

ปิ่นปักผมหงส์ฟ้า

 

ฝ่าบาทยังหนุ่มยังแน่น ทรงใจร้อนก็คงไม่แปลก

 

“ข้าไม่เอา ต่อให้เป็นทองคำเต็มบ้านข้าก็ไม่เอา เจ้ากลับไปได้แล้ว!”                        แค่ปิ่นปักผมอันเดียว ไม่มีทางมัดใจคนอย่างคุณชายคิมได้หรอก

“อ่ะ...เอ่อ...ถือว่าพระมเหสีทรงรับไว้แล้ว ขอท่านกงกงกลับไปทูลฝ่าบาทด้วยว่าทรงพอพระทัยกับของขวัญมาก และขอบพระทัยฝ่าบาทเป็นอย่างยิ่ง”                        เป็นโกซูมีที่รับปิ่นและท่านกงกงก็เข้าใจว่าฤทธิ์เดชของพระมเหสีมีมากแค่ไหน อย่างน้อยของขวัญก็มาถึงตำหนักชุงจอนแล้ว เขามั่นใจว่านางกำนัลคนนี้จะช่วยให้งานสำเร็จไปได้แน่นอน

“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา”                        เจอกงกงทูลลาพร้อมกับชักฝีเท้าจากไปอย่างรวดเร็วไม่ทันให้ของขวัญได้ถูกส่งคืนอย่างทันท่วงที

“เจ้าไปรับของนั่นทำไม ข้าไม่ได้ต้องการสักนิด!”                        ร่างบางแทบจะพุ่งเข้าไปบีบคอคนสนิท น่าโมโหเหลือเกิน เหตุใดถึงได้กล้าขัดคำสั่งของเขาเช่นนี้

“อย่าทรงโวยวายไปเลยเพคะ มา...รีบไปสรงน้ำแล้วเปลี่ยนเครื่องทรงใหม่เถิดเพคะ ไม่ควรให้ฝ่าบาทต้องรอนาน”                    นอกจากไม่เดือดเนื้อร้อนใจต่อคำตำหนิของเจ้านายแล้ว นางยังทำหน้าที่กึ่งอ้อนวอนกึ่งบังคับให้ร่างบางแสนดื้อทำตามที่พูดให้จงได้

“ข้าไม่อาบน้ำอะไรทั้งนั้น ข้าหิวข้าวแล้ว ข้าจะกินข้าว!”                            คิมแจจุงฝืนตัวเองสุดฤทธิ์ ปักหลักจะกินข้าวลูกเดียวไม่ไปไหนทั้งสิ้น

“ค่อยไปเสวยที่ตำหนักแดจอนเถิดเพคะ ตอนนี้ไม่มีเวลามากแล้ว รีบเปลี่ยนเครื่องทรงก่อนดีกว่า”

“โกซูมี! ทำไมข้าต้องอาบน้ำแต่งตัวใหม่ แล้วทำไมข้าต้องไปกินที่ตำหนักบ้านั่นด้วย”                        อย่ามาพูดปริศนาธรรมตอนที่โมโห เพราะจะโดนไม่ใช่น้อย

“ตั้งใจฟังหม่อมฉันดีๆนะเพคะ”                     นางกำนัลสาวหันมาเผชิญหน้ากับพระมเหสีจอมโวยวายด้วยท่าทางจริงจังเสียจนคิมแจจุงหยุดหายใจไปชั่วขณะ

 

เฮือก!

ซูมีน่ากลัวอ่า

               

“การที่ฝ่าบาททรงพระราชทานปิ่นปักผมให้แก่พระองค์นั้นมีความหมายว่า คืนนี้ให้ว่าที่พระมเหสีเข้าถวายตัวที่พระตำหนักแดจอนเพคะ”

 

ถะ...ถวายตัว

 

คิมแจจุงหูฝาดไปแล้วแน่ๆ!

 

“ขะ...ข้าต้องถวายตัว?”

 “เมื่อเข้าใจความหมายแล้วก็รีบสรงน้ำเถิดเพคะ หม่อมฉันกลัวว่าฝ่าบาทจะทรงรอนานจนกริ้วเอา”

“มะ...ไม่! โกซูมีปล่อยข้านะ ข้าไม่ไป ไม่อะไรกับชองยุนโฮทั้งนั้น!”                      ดูเหมือนว่าร่างบางที่เริ่มจะร้องไห้แล้วจริงๆไม่มีแรงจะต้านทานโกซูมีที่พยายามลากไปอาบน้ำได้เลย คงทำได้เพียงตะโกนโวยวายให้แสบคอเล่นก็เท่านั้น                “ม่ายยยยยยยย!”

 

 

 

The Love Literature

 

 

 

พระเจ้าชองยุนประทับนั่งอยู่ภายในห้องบรรทมอย่างสบายพระทัย ทรงยกชาขึ้นละเลียดความหอมหวานในขณะทอดพระเนตรดวงจันทร์ที่วันนี้ส่องแสงนวลผ่องเป็นพิเศษ พระวรกายมังกรถูกปกคลุมไปด้วยเครื่องทรงสีดำสนิท รับกับพระเกศาดำขลับที่บัดนี้ถูกปล่อยสยายลงมาทั่วแผ่นหลังเพราะเป็นเวลาพักผ่อน พระพักตร์นิ่งสงบราวรูปปั้นน้ำแข็งไม่ได้ฉายความรู้สึกใดๆออกมา แต่กลับงามสง่าสมกับเป็นโอรสสวรรค์ชวนให้คนมองลุ่มหลงได้ไม่ยาก

 

หวังว่าคิมแจจุงจะมองแล้วลุ่มหลงเช่นกัน

 

เมื่อคิดถึงใครบางคนก็สามารถทำให้ริมพระโอษฐ์กระตุกขึ้นอย่างมีความหมาย ว่าที่พระมเหสีช่างดื้อรั้นและใจกล้าต่อพระองค์นัก ดูสิ...จนบัดนี้ก็ยังไม่โผล่มาตามบัญชาเสียที

“อ่ะ...เอ่อ...ทูลฝ่าบาท...”                     ยังคงเป็นเสียงแหบพร่าของเจอกงกงที่ว่ายเวียนมากราบทูลเรื่องของพระมเหสีอยู่เสมอ    “พระมเหสี เอ่อ...ไม่ยอมเสด็จมาสักที หม่อมฉันทำได้เพียงนำข่าวมากราบทูลต่อฝ่าบาทเท่านั้น”           ต้องให้เหงื่อแตก หน้าซีด มือสั่นอีกเท่าใด ว่าที่พระมเหสีถึงจะยอมเสด็จสักที

“ถ้าเป็นเช่นนั้น...”                              เทพเจ้าแห่งความตายวางถ้วยชาลงอย่างเบามือ ไม่ได้มีแววครุกรุ่นใดๆอย่างที่เจอกงกงคาดการเอาไว้เลย          “เจ้ากลับไปบอกคิมแจจุงว่าถ้าหากไม่รีบมา...ข้าก็จะตัดศีรษะของนางกำนัลที่ชื่อโกซูมีนั่นซะ”       พระสุรเสียงที่สามารถทำให้กงกงเฒ่าขนลุกทั่วทั้งกาย

“ร่ะ...รับด้วยเกล้า”              

และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเจอกงกง เพราะหลังจากมีบัญชานั้นออกไป แน่นอนว่าคิมแจจุงผู้ที่รักและห่วงพี่สาวคนสนิทสุดใจก็ถึงกลับพาตัวเองมาอยู่ในตำหนักแดจอนภายในเวลาไม่กี่อึดใจเลยทีเดียว

“เผด็จการและโหดร้ายที่สุด!”                           ทั้งที่ยืนหอบแฮกแต่เสียงหวานก็ไม่วายต่อว่าเทพเจ้าแห่งความตายอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ คิมแจจุงยืนกำหมัดเล็กๆไว้จนแน่น รอจังหวะให้องค์ราชาจอมโหดเหี้ยมหันกลับมามองก็อยากจะซัดหมัดลงไปสักครั้งให้หายแค้นใจ

 

ทว่า

 

ปีศาจกระหายเลือด ฆ่าคนไม่กระพริบตา คือบุรุษผู้นี้จริงหรือ?

หรือว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คือเทพเจ้าแห่งความตายที่งดงามเกินกว่าเทพสวรรค์องค์ไหนๆกันแน่

 

ทันทีที่ชองยุนโฮหันกลับมามองพร้อมกระตุกรอยยิ้มพึงใจเพียงชั่ววูบ คิมแจจุงคนดื้อก็ถึงกับลมหายใจสะดุดขาดห้วงลงไปไม่น้อย

ทุกองค์ประกอบที่หล่อหลอมกลายเป็นชองยุนโฮ ช่างเหมาะสม กลมกลืน งามสง่า และน่าหลงใหลจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ

แปลกที่ฝีปากคมกริบอันเป็นเอกลักษณ์ประจำกาย ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดได้อย่างที่ใจต้องการ

 

เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือคิมแจจุง?

 

“ได้ยินว่าเจ้าไม่ยอมกินข้าว นั่งลงแล้วกินของพวกนี้ซะ”                           สุรเสียงเย็นชาดังเรียกสติของร่างบอบบางที่เอาแต่ยืนนิ่งกลับมาได้อีกครั้ง พระเจ้าชองยุนทอดพระเนตรไปทางว่าที่พระมเหสีอย่างคาดคั้นให้ปฏิบัติตาม

 

วันนี้คิมแจจุงดูโดดเด่นสะดุดตามากเหลือเกิน ก็ไหนมุ่งมั่นหนักหนาว่าจะทำให้เขาพ่ายแพ้และยอมส่งตัวกลับสู่บ้านตระกูลคิม จะเป็นหงส์งามที่เย่อหยิ่งลำพองใจ หากแต่นี่อะไร...ลูกแมวน้อยท่าทางน่ารักตัวนี้โผล่มาจากไหนกันเล่า

ร่างบางในชุดทรงสีแดงเลือดนกที่ช่วยขับผิวขาวกระจ่างตาได้อย่างไม่มีที่ติ ใบหน้านวลผ่องดังจันทรายามค่ำคืนที่แม้จะงอง่ำแต่ก็ยังงดงามไม่เสื่อมคลาย กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายงามลอยเข้ามาแตะจมูกชวนให้หลงใหล สังเกตดูก็รู้ว่าเจ้าของความงามไม่ได้ตั้งใจแต่งเสริมตนเองเพื่อทำให้มังกรหนุ่มพึงพอใจ ทว่าความเป็นธรรมชาติของคิมแจจุงนี่เอง ที่ทำให้ชองยุนโฮรู้สึกหายใจเข้าออกไม่เป็นจังหวะ

 

งดงามดั่งบทกวีที่มีชีวิต            

 

และตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้

ความรู้สึกของข้ายังมั่นคงต่อเจ้าไม่เสื่อมคลาย

 

“เผด็จการที่สุด!”                  ทันทีที่สติกลับคืนร่าง ปากแดงอิ่มก็เริ่มทำหน้าที่เป็นกรรไกรทันที คิมแจจุงกระแทกกายลงนั่งบนเก้าอี้พร้อมกอดอกอย่างแสนทระนง   “ข้าไม่หิว”             เอ่ยอย่างเอาแต่ใจพร้อมสะบัดศีรษะหนีไปอีกทาง ไม่อยากถูกบุรุษร่างสูงจ้องมองด้วยสายตาเช่นนี้เลยสักนิด

 

มองดูผิวเผินว่าเย็นชา หากแต่กลับแฝงไปด้วยประกายไฟเจิดจ้าอย่างบอกไม่ถูก

ไม่ชอบใจเลยจริงๆ!

 

“แต่ข้าไม่ชอบให้คนในครอบครอง อดข้าว”                 ชองยุนโฮพาตนเองมานั่งยังฝั่งตรงข้ามของพระมเหสีจอมดื้อ “กินซะ”                                เอ่ยอีกไม่กี่คำก็เอาแต่นั่งจ้องใบหน้าหวานเป็นเชิงคาดคั้นให้ลงมือทานตามสั่งเสียที

“ไม่กิน!”               เสียงหวานพยายามบังคับไม่ให้สั่นเพราะเกิดนึกกลัวท่าทางแบบนั้นขึ้นมาจับใจ

“กินช้าหนึ่งคำเท่ากับศีรษะคนในบ้านของเจ้าหนึ่งคน”            สิ้นคำพูดก็เห็นได้ทันทีว่าอาหารตรงหน้าถูกคีบเข้าปากอย่างเร่งรีบโดยที่คนกินยังไม่ทันได้เอ่ยปากเถียงใดๆทั้งสิ้น คิมแจจุงได้แต่นึกโกรธอยู่ในใจเพียงเท่านั้น

 

ปีศาจกระหายเลือด

 

ข้าเกลียดท่าน!

 

“ข้าอิ่มแล้ว จะกลับตำหนัก”              รู้สึกว่าไม่สามารถยัดอาหารลงไปได้อีก คิมแจจุงจึงหาข้ออ้างหนีกลับตำหนักอย่างรวดเร็ว ร่างบางลุกพรวดจากที่นั่งไม่ยอมถวายบังคมลาร่างสูงที่เอาแต่จ้องมาเลยด้วยซ้ำ

“นอนที่นี่คืนนี้”                   ชองยุนโฮเอ่ยออกมาเพียงเท่านั้น ก็ทำให้ฝีเท้าเบาๆหยุดชะงักอย่างได้ผล ใบหน้าหวานหันกลับมาจ้องตอบใบหน้าคมคายราวกับมีความกล้าขึ้นมาบ้าง

“ไม่!”

“แลกกับ...”

“เอาเลย! ท่านจะเอาศีรษะของใครมาข่มขู่ข้าอีกเล่า”                   ยังไม่ทันที่พระเจ้าชองยุนจะมีรับสั่งตัดศีรษะใคร  กลับเป็นว่าที่พระมเหสีที่รู้สึกมีโทสะขึ้นมาจริงๆเสียแล้ว       “ถ้าตัดศีรษะหมดทุกคนในแผ่นดินแล้วก็ตัดศีรษะข้าด้วยอีกคนเลยสิ!”

 

ชองยุนโฮผู้นี้บ้าอำนาจจนเห็นว่าเขาไม่ใช่คนหรืออย่างไร?

 

“ข้าอยากกลับบ้าน ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ และที่สำคัญก็คือข้าไม่เคยรักท่าน ข้ามีคนรักและจะแต่งงานกับเขาคนเดียวเท่านั้น”

 

ข้าไม่เคยรักท่าน ข้ามีคนรักและจะแต่งงานกับเขาคนเดียวเท่านั้น

 

ดวงตาพยัคฆ์กระตุกเกร็งด้วยไฟแห่งโทสะและความริษยา ชองยุนโฮก้าวเท้าไม่กี่จังหวะก็มายืนเผชิญหน้าอยู่กับคิมแจจุงผู้อวดดี มือแกร่งจับรวบเอาไหล่บอบบางทั้งสองข้างไว้จนคนตัวเล็กรู้สึกเจ็บไปหมด

 

น่ากลัว

 

เพิ่งรู้ว่าบุรุษผู้นี้ยังสามารถน่ากลัวได้มากกว่าที่เห็น

 

“เจ้ามีคนรักอยู่แล้ว?”                          ข้าไม่เคยรักท่าน ข้าไม่เคยรักท่าน ข้าไม่เคยรักท่าน ข้าไม่เคยรักท่าน...ดูเหมือนในห้วงสติของชองยุนโฮจะมีเพียงประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ใช่! ข้ารักคุณชายปาร์ก…ปาร์กยูชอนคือคนเดียวที่ข้าจะแต่งงานด้วย” เหตุใดเมื่อเอ่ยออกไปแล้วถึงได้รู้สึกว่ากระทำความผิดที่ยิ่งใหญ่ต่อคนฟังเสียเหลือเกิน อีกทั้งยังรับรู้ว่าแรงบีบจากมือแกร่งนั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“เจ้าเป็นมเหสีของข้าแต่เพียงผู้เดียว...ทั้งจากนี้และตลอดไป!”  จำเอาไว้คิมแจจุง

“แต่ข้าไม่ได้รักท่าน!”                         หยาดน้ำใสเริ่มเอ่ออยู่เต็มสองตาเนื่องจากความเจ็บปวดและความกลัว ไม่ชอบสายตาโหดร้ายเช่นนี้เลย

“ข้าจะทำให้เจ้ารักข้าเอง”                  รักเหมือนกับที่ข้ารัก...รักเจ้าจนแทบคลั่ง

สิ้นประโยคร่างบางก็ถูกจับขึ้นพาดบ่าไม่ให้มีฤทธิ์เดชต่อต้านมังกรหนุ่ม คิมแจจุงทำได้แค่พยายามดิ้นแต่ก็เหมือนว่าชองยุนโฮจะไม่รู้สึกใดๆเลย

“ปล่อยข้านะ ปล่อยข้าลงสิ ชองยุนโฮ!”        

“อยากรู้นักว่าหลังจากเป็นหนึ่งเดียวกับข้าแล้วเจ้ายังกล้าพร่ำพูดว่ารักชายอื่นได้อีกหรือไม่”

 

ฟุบ!

 

ร่างนุ่มนิ่มถูกวางลงบนพระแท่นบรรทมอย่างเบามือหากแต่มั่นคง ชองยุนโฮใช้สองมือแกร่งกดรั้งข้อมือบางทั้งสองไว้ให้แนบชิดกับพื้นที่นอนนุ่ม ดวงเนตรร้อนแรงโลมเลียดวงหน้าหวานที่กำลังตื่นกลัวอย่างแฝงความนัยมากมายมหาศาล

 

เขารอวันนี้มานานเท่าใดแล้วเชียว?

 

“ปล่อยข้า...อุ๊ปส์...”              เสียงหวานถูกปิดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนที่ชกวูบลงมาบนกลีบกุหลาบบางอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ความหอมหวานถูกลิ้นร้อนเก็บเกี่ยวอย่างชำนาญ คิมแจจุงผู้กำลังถูกช่วงชิงจุมพิตแรกไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร ไม่รู้เลยว่าต้องป้องกันตัวอย่างไร หากแต่เมื่อรู้ตัวอีกทีในโพรงปากเล็กๆก็ถูกรุกล้ำเข้าไปเสียแล้ว

 

จุมพิตร้อนแรงที่กำลังทำให้หงส์งามใกล้ขาดใจตาย

 

“อื้อ...ป่ะ...ปล่อย...นะ”                       เสียงหวานที่ดังแผ่วแทบไม่ได้สะกิดใบหูของมังกรหนุ่มเลยด้วยซ้ำ

 

ฟึบ!

 

พริบตา เครื่องทรงสีแดงเลือดนกตัวโปรดก็ถูกกระชากหลุดออกจากกายลงไปกองอยู่บนพื้นอย่างไม่ใยดี

ภายใต้แสงจันทร์สีเหลืองนวล ปรากฏเรือนร่างขาวกระจ่างตาที่งามไปทุกสัดส่วน ชองยุนโฮชื่นชมหลงใหลความงามนี้ยิ่งกว่าของหญิงงามใดๆทั่วหล้า มีเพียงคิมแจจุงผู้เดียวเท่านั้นที่อยากตีตราจองเป็นเจ้าของตลอดกาล

“อ๊ะ...”                    ร่างบางครางเสียงหลงเมื่อถูกริมฝีปากร้อนกดจูบ ดูดเม้มเพื่อสร้างรอยรักสีกุหลาบเอาไว้จนทั่ว ซอกคอขาว ลาดไหล่บาง ยอดอกสีชมพูสวย แม้ในใจอยากต่อต้านมากแค่ไหน หากแต่สมองกลับไม่ยอมสั่งการ ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง ทำได้แค่เปล่งเสียงครวญครางหวานหูออกมาก็เท่านั้น

“เป็นของข้าและรักข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น”                     เสียงนุ่มทุ้มสั่งชิดริมใบหูเล็ก ก่อนที่ชุดทรงสีดำสนิทจะถูกปลดเปลื้องออกเผยให้เห็นแผงอกและมัดกล้ามแข็งแรงสมชายชาตินักรบ ผิวกายที่ส่งกลิ่นบุรุษเพศทำให้ร่างบางข้างใต้ถึงกับอดหน้าแดงขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้

“อ๊ะ...อา...”            จุดอ่อนไหวตรงด้านล่างถูกมือหนาลูบไล้หยอกเย้าอย่างเอาใจ ทำให้คนดื้อรู้สึกร้อนลุ่มดั่งถูกไฟแผดเผ่า

“เริ่มหลงรักข้าแล้วหรือไม่?”             เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยมีใครในแผ่นดินได้เห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับเทพเจ้าบนสรวงสวรรค์ลงมาจุติ และเป็นรอยยิ้มที่สามารถทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกเกร็งโดยไม่รู้ตัว

 

เริ่มหลงรักเขาแล้วหรือไม่?

 

“อ๊ะ...เจ็บ!”           ในเมื่อไม่ตอบคำถามก็ต้องถูกลงโทษ ร่างบางออกอาการเจ็บปวดหลังจากรู้สึกว่าช่องทางอ่อนไหวทางด้านหลังถูกรุกล้ำด้วยนิ้วเรียวแกร่งของร่างสูง              “ใจร้าย! อ่ะ...อ๊า...ยุนโฮ”

น้ำตาเม็ดงามไหลออกมาจากลูกแก้วสีนิลเมื่อมังกรหนุ่มชำแรกกายเข้าหาหงส์งามเพื่อเป็นหนึ่งเดียวกัน คนใจร้ายก้มลงจุมพิตซับน้ำตาก่อนส่งมอบจุมพิตหวานล้ำแก่ริมฝีปากบวมช้ำนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่กระแทกกายเข้าออกร่างหวานอย่างนุ่มนวลแต่เร่าร้อนไม่ได้ขาด

“ข้าจะเป็นคนใจร้ายที่รักเจ้ามากกว่าบุรุษใดในแผ่นดิน”                            จะรักเจ้าให้มากกว่าชีวิตของชองยุนโฮคนนี้

“จำเอาไว้คิมแจจุง”

 

 

The Love Literature

 

 

พระเจ้าชองยุนออกว่าราชการแต่เช้า และบรรยากาศภายในท้องพระโรงก็เปลี่ยนแปลงไปมากจนเหล่าขุนนางน้อยใหญ่พากันรู้สึกประหลาดใจไปตามๆกัน เพราะนอกจากแววแห่งความตายจะบรรเทาลงไปมากแล้ว กลับรู้สึกว่าฝ่าบาทของพวกตนมีพระทัยเบิกบานและอ่อนโยนลงอย่างไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์เลยก็ว่าได้

ท่านราชเลขาคิมแจซุกถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่เมื่อเสร็จสิ้นการว่าราชการแล้วฝ่าบาทไม่ได้รับสั่งให้เข้าเฝ้าและสั่งประหารตระกูลคิมเจ็ดชั่วโคตรอย่างที่นึกกลัว แสดงให้เห็นว่าบุตรชายปากกรรไกรของตนยังไม่ได้เข้าเฝ้าและทำให้ฝ่าบาททรงกริ้วนั่นเอง

 

ทว่าเหตุผลแท้จริงคือสิ่งใด คงมีเพียงท่านแม่ทัพชิมชางมินคนสนิทเท่านั้นที่รู้ดี

 

“วันนี้ทรงพระทัยเบิกบานเป็นพิเศษจนพวกขุนนางพากันแปลกใจไปหมด”                        ชิมชางมินที่ตามเสด็จฝ่าบาทอยู่ในอุทยานหลวงกราบทูลเจ้าแผ่นดินอย่างไม่กลัวตาย

“มีเรื่องดีๆเกิดขึ้น จะไม่ให้ข้าสุขใจได้อย่างไร”                            สุรเสียงทุ้มรับสั่งออกมาพร้อมรอยยิ้มละมุน พระพักตร์เหม่อมองไปทางตำหนักแดจอน เมื่อคิดถึงลูกแมวน้อยที่เวลานี้คงกำลังนอนขดตัวอยู่บนพระแท่นบรรทมของพระองค์ ก็รู้สึกอยากเสด็จกลับไปกกกอดเสียให้หายคิดถึง

 

ไม่น่าเชื่อว่าคิมแจจุงจะทำให้เขาหลงรักได้มากยิ่งขึ้นไปอีก

 

“ฝ่าบาท โปรดอย่ากริ้วหม่อมฉัน หากหม่อมฉันจะทูลถามว่าทรงแน่ใจแล้วหรือว่าพระมเหสีคือเด็กคนนั้นจริงๆ”       เสียงของแม่ทัพคนสนิทดังเรียกสติของราชาหนุ่มกลับมา ชองยุนโฮไม่ได้กริ้วโกรธอีกทั้งยังพยักหน้ารับด้วยความมั่นใจ

“ข้าแน่ใจ เพราะข้าไม่มีวันลืมใบหน้านั้นที่ทำให้ข้าหลงรัก และแน่นอนว่าสักวันหนึ่งข้าจะทำให้รอยยิ้มงดงามนั้นกลับมาเป็นของข้าอีกครั้งให้ได้”                            แม้คิมแจจุงจะยังไม่ยอมมอบรอยยิ้มตรึงใจให้แก่เขาผู้นี้ หากแต่อีกไม่นานเขาจะทำให้ทั้งกายและหัวใจบริสุทธิ์บอบบางนั้นเป็นของตนแต่เพียงผู้เดียว                          “ตอนนี้ข้ามีงานสำคัญต้องทำก่อน”                เมื่อคิดถึงหัวใจของหงส์งามซึ่งเวลานี้ไม่ได้อยู่ที่ตน มังกรหนุ่มก็รู้สึกขุ่นหมองในพระทัยทันที

“ฝ่าบาทมีงานสำคัญอันใดให้หม่อมฉันไปจัดการแทนก็ได้”

“คราวนี้ข้าจะจัดการด้วยตนเอง”                      รับสั่งมุ่งมั่น ลักษณะของเทพเจ้าแห่งความตายได้หวนกลับมาอีกครั้ง

“เจ้าไปบ้านตระกูลปาร์กกับข้า...วันนี้ปาร์กยูชอนต้องเจอกับข้าสักที”

 

คุณชายปาร์กยูชอน

 

 

งานเข้าไม่รู้ตัว!                                  

 

The Love Literature

 

แม้ปราศจากสายตา ข้าก็ยังมองเห็น

แม้ปราศจากเสียงเจ้า ข้าก็ยังได้ยิน

เหมือนดั่งดอกไม้กลางสายลมที่หอมชื่นวนเวียนใกล้ลมหายใจ

คล้ายดั่งว่า...ปลายนิ้วของเจ้าสะกิดหัวใจของข้าตลอดเวลา

 รู้บ้างไหม? หลังจากค่ำคืนอันแสนยาวนานนี้

ข้ารู้สึกดีใจที่ได้ตกหลุมรักเจ้า

ปล่อยให้รักแท้ของข้า

นำพาเจ้าล่องลอยไปในสายลม

ล่องลอยไปในหัวใจ

 

The Love Literature

 

To Be Continued

YunJaeKick

 

Epilogue…coming soon ><

 

TALK : ฟิคสั้นที่ไม่ได้เขียนแบบชั่ววูบ มอบให้เป็นของขวัญวันเกิดแก่คนที่เรารักสุดใจ “คิมแจจุง” “ชองยุนโฮ”

         : อาจไม่ได้เป็นของขวัญที่มีค่ามากมายมหาศาลสำหรับใคร แต่ทุกตัวอักษรก็ออกมาจากใจ จากความรักที่่ เรามีให้แก่คนๆนี้เสมอมา...รักมากนะ คงเลิกรักไม่ได้แล้วล่ะ

         : แน่นอนว่าวันเกิดยัยสวย ก็ต้องให้ยัยสวยเสียตัวให้แก่ชองยุนโฮ มันเป็นสัจธรรมจริงๆเนะ >0<

         : ฝีมือการเขียนพีเรียด + NC อาจจะยังเน่าเหมือนเดิม ยังไงก็ขออภัยด้วยนะฮับ

         : คงสงสัยกันมาก ว่าเทพเจ้าแห่งความตายไปติดใจและหลงรักหงส์งามปากกรรไกรตั้งแต่เมื่อไหร่

         : และสำหรับตอนจบ ก็แน่นอนว่าจะมาในวันเกิดของใครบางคนที่คุณก็รู้ว่าใคร ^___<V

         : 6 กุมภา เจอกันกับบทสรุปของ The Love Literature (ชื่อเรื่องก็เว่อร์เกิ๊น แต่อายมั้ย?...ไม่! 555+)

 

Happy Birthday Kim JeaJung

 

ทางที่เดินอยู่ในตอนนี้มันอาจไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอีกต่อไป

แต่ได้โปรดอย่าท้อใจ อย่าได้เป็นกังวล ไม่มีอะไรที่คุณต้องกลัว

โปรดเชื่อใจ และไว้วางใจ

ขวากหนามเหล่านี้ให้พวกเราเป็นคนจัดการ

ขอแค่รอยยิ้ม และความสุขของคุณ

เพียงเท่านี้ก็มากเกินพอ

รัก.

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

เลิศๆๆๆๆๆๆๆๆ เค้าแปะได้มั้ยง่า ไปนอนก่อนง่วงงงงงง TT^TT

#1 By Fang_Joong (124.121.37.220) on 2011-01-26 01:45

หงษ์งาม กับเทพเจ้าแห่งความตาย นั่นซิน่ะอยากรู้ว่าคนงามไปทำให้หลงรักได้ตอนไหน แต่ที่น่าสงสารนี่น่าจะเป็นปาร์คนะนี่ไม่ได้ทำไรเลยงานก้อเข้าซะแล้ว รอพาร์ทต่อไปน่ะค่ะ
ขอบคุณสำหรับฟิกดีๆอีกเรื่อง และสุขสันต์วันเกิดน่ะคนสวย จงยิ้มให้ได้ทั้งปากและตาให้ออมม่าเห็นอย่างนี้ตลอดไปน่ะ

#2 By tudtujung (223.207.167.37) on 2011-01-26 02:36

ชอบยุนโฮบุคลิกนี้มากเลยค่ะ

#3 By KomA (125.25.238.234) on 2011-01-26 20:01

โอ้ว กรี๊ดดดดดด น่าติดตามมากกกกกกกก
ยุนบทโหดได้อีก ตาปาร์คงานเข้าโดยไม่รุตัวซะแล้ว
แต่งดีมากเลย แจก็นะต้องเข้าใจของที่เกิดมาคู่กันยังไงก็ไม่แคล้วกันร๊อกกกกกกก อิอิ ^-^

#4 By normie (115.87.82.28) on 2011-01-26 22:54

ดีใจจังที่เจออัพฟิคแล้ว ^^
เราล่ะน้ำตาแทบไหลด้วยความดีใจ 555
เรื่องสั้นเรื่องนี้เขียนได้ละเมียดละไมดีค่ะ แล้วก็แทรกมุกตลกไว้พอน่ารักด้วย อ่านแล้วลื่นไหลมาก
ชอบยุนโฮแบบนี้สุด ๆ เลย เท่ห์มากกกกก
ส่วนแจจุงก็น่ารัก ว่าแต่สงสัยจังว่ายุนไปปิ๊งแจตอนไหนกันนะ ในเมื่อแจก็ไม่เคยเข้าวัง หรือเคยเจอกันตอนเด็ก ๆ ?
ส่วนปาร์คชอน เอิ่ม...งานเข้าอย่างแรงอ่า แต่คาดว่าโลมาคงช่วยได้ 555
แจต้องเสียตัวให้ยุนในวันเกิด !? อืม เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามีสัจธรรมข้อนี้ด้วย แต่ก็ดีนะ กร๊ากกกกก

#5 By iowatrumpet (110.164.241.194) on 2011-01-27 11:59

น่ารักมากๆเลยค่ะ
ไปอ่านพาร์ท 2 ก่อน แล้วมาอ่าน พาร์ท 1
งง ตัวเอง ขอคู่ยูซูอีกนิดได้ไหมคะ
ชอบๆๆๆ

#6 By beautiful jouney on 2011-02-07 11:20

This is a very useful post, I was looking for this info. thanks for sharing the great ideas...

#7 By Discount Sunglasses (69.90.60.116) on 2011-08-05 10:37

I will recommend my friends to read this. I am quite sure they will learn lots of new stuff here than anybody else!

#8 By Cheap Air Jordan (216.107.206.167) on 2011-08-06 09:52

Nice content, I trust this is a nice blog. Wish to see fresh content next time.

#9 By Cheap Jordans (69.90.60.116) on 2011-09-14 10:48

ท่านราชเลขามีบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่หนึ่งคน นามว่า คิมแจจุง ร่ำลือว่าตัวคุณชายใหญ่แม้เกิดมาเป็นบุรุษ หากแต่อุปนิสัยอีกทั้งรูปโฉมนั้นช่างงดงามปานนางฟ้านางสวรรค์จนทำให้สตรีบาง นางไม่กล้ายกความงามของตนขึ้นมาเป

#10 By Air yeezys (80.82.65.229) on 2012-01-07 14:49

ดีใจมากค่ะที่ได้เข้ามาวันนี้ ต้องขอบคุณเว็บ ออ
ที่เข้าไม่ได้ ก็เลยแวะมาทักทายไรเตอร์ที่เว็บนี้
แล้วทำให้ได้อ่านเรื่องดีๆเรื่องนี้ ชอบมากค่ะแนวคล้ายเรื่อง อะมอ น่ารักมากเลย ชอบแจจุงมากมาย และก็รักยุนเหลือเกิน เอาแต่ใจทั้งคู่ แต่ตอนนี้คุณชายปาร์คจะทำเช่นไรงานเข้าซะแล้วอ่ะ

#11 By birdric (103.7.57.18|14.207.210.211) on 2012-05-08 23:53

เอิกกก. ปาร์คยูชอนงานเข้าไม่รู้ตัว 555
แจจุงปากกล้ามากกกก นั้นพระราชาเจ้าแห่งความตายนะค่ะ
ไม่ได้กลัวเลย เก่งมากนักโดนจัดการเลย
ตื่นมาจะเป็นยังไงบ้างเนอะ

#12 By Heart (103.7.57.18|180.214.211.131) on 2012-09-24 15:41

แค่ตอนแรก หนุแจก้อแผงฤทธิ่ แร้วอ่ะ ^^ หมืยุนโหดเกิน!!! ฆ่าตัลลอด ตามต่อ Past2 ^^ big smile big smile big smile

#13 By kimeunbee29813 (103.7.57.18|110.49.248.103) on 2013-04-18 20:36

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#14 By cheap raybans (103.7.57.18|120.33.220.231) on 2013-06-08 13:51

WONDERFUL Post. thanks for share.. more wait..

#15 By Vibram FiveFingers (103.7.57.18|46.105.228.173) on 2013-06-08 13:55

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#16 By Lululemon Sale Canada (103.7.57.18|120.33.220.231) on 2013-06-08 14:11

I really like your writing style, fantastic info, thanks for posting. Freedom is the emancipation from the arbitrary rule of other men.

#17 By Michael Kors Sale (103.7.57.18|37.59.29.107) on 2013-06-08 17:03

i would love to!

#18 By Oakley Sunglasses Essential Accessory You Require (103.7.57.18|37.59.29.107) on 2013-06-09 08:07

I like this web site very much so much excellent information. The need to write comes from the need to make sense of one's life and discover one's usefulness.

#19 By Cheap Air Max 2013 (103.7.57.18|46.105.76.8) on 2013-06-09 09:45

I really like your writing style, fantastic info, thanks for posting. Freedom is the emancipation from the arbitrary rule of various other men.

#20 By fake oakley sunglasses (103.7.57.18|46.105.76.8) on 2013-06-09 09:48

Thanks so much for the blog article. Thanks Again. Cool.

#21 By Fake Oakley Sunglasses (103.7.57.18|37.59.29.107) on 2013-06-09 10:05

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#22 By Oakley Jawbone Sunglasses (103.7.57.18|120.33.220.231) on 2013-06-10 16:59

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#23 By Oakley Jawbone Sunglasses (103.7.57.18|120.33.220.231) on 2013-06-10 17:13

TAFiQxZC
<a href="http://www.rwPTP79h2X6tHD98z1T5R3.com/" title="TAFiQxZC">TAFiQxZC</a>
TAFiQxZC http://www.rwPTP79h2X6tHD98z1T5R3.com/

#24 By TAFiQxZC (103.7.57.18|31.129.106.186) on 2013-06-10 17:59

<a href="http://www.s05eS820qO2nS4BTsPkI24.com/" title="FIzDHxZI">FIzDHxZI</a>
FIzDHxZI
FIzDHxZI http://www.s05eS820qO2nS4BTsPkI24.com/

#25 By FIzDHxZI (103.7.57.18|111.254.47.87) on 2013-06-10 17:59

NsgVSfrw
<a href="http://www.3l1L25vgc4yDC8DB97Hw4Q.com/" title="NsgVSfrw">NsgVSfrw</a>
NsgVSfrw http://www.3l1L25vgc4yDC8DB97Hw4Q.com/

#25 By NsgVSfrw (103.7.57.18|27.44.75.69) on 2013-06-10 17:59

<a href="http://www.LGr9541767hP1hLQI2Mxlz.com/" title="XfqCWeSe">XfqCWeSe</a>
XfqCWeSe
XfqCWeSe http://www.LGr9541767hP1hLQI2Mxlz.com/

#25 By XfqCWeSe (103.7.57.18|183.205.137.84) on 2013-06-10 17:59

<a href="http://www.8D2ZRTcJ8Bwy43R564wqa2.com/" title="PBZlgkzo">PBZlgkzo</a>
PBZlgkzo http://www.8D2ZRTcJ8Bwy43R564wqa2.com/
PBZlgkzo

#25 By PBZlgkzo (103.7.57.18|60.178.243.71) on 2013-06-10 17:59

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#29 By isabel marant sneakers black (103.7.57.18|124.231.10.222) on 2013-06-11 03:43

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#30 By Louis Vuitton (103.7.57.18|78.39.107.82) on 2013-06-12 12:24

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#31 By HERMES KELLY HANDBAG (103.7.57.18|78.39.107.82) on 2013-06-12 12:24

STO credits paquet agile puis soigné, vendeur très sérieux merci !!!!!!!

#32 By STO credits (103.7.57.18|192.74.228.178) on 2013-06-12 21:51

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#33 By hermes purse (103.7.57.18|31.180.193.242) on 2013-06-13 01:17

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#34 By free run nike (103.7.57.18|31.180.193.242) on 2013-06-13 01:17

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#35 By Replica Oakley Sunglasses (103.7.57.18|31.180.193.242) on 2013-06-13 01:17

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#36 By Ray Ban Sunglasses Outlet (103.7.57.18|31.180.193.242) on 2013-06-13 01:17

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#37 By oakleys australia (103.7.57.18|222.77.200.74) on 2013-06-13 12:41

contexts inside of which IHRM performs. Subsequently Portion 3 or more,

#38 By nike air max tn 2013 (103.7.57.18|178.32.156.193) on 2013-06-13 17:55

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#39 By Air Max UK (103.7.57.18|222.77.200.74) on 2013-06-14 11:28

http://blog.wedding-travel.com/yayaxinqin louis vuitton handbags outlet http://www.ehealthquotes.org

#40 By louis vuitton handbags outlet (103.7.57.18|198.2.204.156, 41.46.211.133) on 2013-06-14 11:52

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#41 By Timeless UK Tiffany & Co Jewelry Is The Best Gift For Any Occasion (103.7.57.18|222.77.200.74) on 2013-06-14 16:19

light our blood cells?- in severe cases lessened amount of resistance, so the patient certainly fell fodder to several

#42 By ralph lauren outlet (103.7.57.18|121.205.241.178) on 2013-06-15 00:23

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#43 By Tiffany Outlet (103.7.57.18|222.77.200.74) on 2013-06-15 11:44

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#44 By Burberry Trench Coat (103.7.57.18|124.199.77.194, 124.199.77.194) on 2013-06-15 18:47

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#45 By オークリー サングラス (103.7.57.18|124.199.77.194, 124.199.77.194) on 2013-06-15 18:47

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#46 By backlinks (103.7.57.18|124.199.77.194, 124.199.77.194) on 2013-06-15 18:47

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#47 By Nike Free Outlet (103.7.57.18|124.199.77.194, 124.199.77.194) on 2013-06-15 18:47

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#48 By LOUIS VUITTON WALLET (103.7.57.18|124.199.77.194, 124.199.77.194) on 2013-06-15 18:47

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#49 By burberry shirts (103.7.57.18|124.199.77.194, 124.199.77.194) on 2013-06-15 18:47

[SF] The Love Literature 1/2 | It's hard to say how I feel but you can trust me...

#50 By beats by dre outlet (103.7.57.18|124.199.77.194, 124.199.77.194) on 2013-06-15 18:48