It's hard to say how I feel but you can trust me...

Title: Say I Love You (yaoi)
Author: YunJaeKick
Paring: YunJae ,YooSu ,Changmin&Jihye (Yunho’s sister)
Genre: Drama ,Romance
Rate: PG-18

ตอนที่ 18 เผย

คิมจุนซูเดินจับมือคนตัวสูงไว้จนแน่น ขณะที่เท้าก็ยังคงก้าวเดินไปเรื่อยๆด้วยความหวาดหวั่น กลัวเหลือเกินว่าบรรยากาศเงียบเหงาและเปล่าเปลี่ยวรอบด้านในเวลานี้ จะทำให้เขาต้องประสบพบเจอกับสิ่งน่ากลัวเสียยิ่งกว่าชองยุนโฮ

“กลัวหรือครับ จุนซู”   ดอกเตอร์หนุ่มหันมาเอ่ยถามร่างเล็กด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะเวลานี้เขากำลังรู้สึกปลอดโปร่งและสบายใจมากกว่าใคร เนื่องจากหมดทุกข์เรื่องของจีฮเยไปแล้วนั่นเอง

“ทะ...ที่นี่น่ะเหรอ...คุณจะพาฉันมาที่นี่แน่นะ”   เสียงใสถามกลับเพื่อความแน่ใจ
‘ผมอยากพาคุณไปที่แห่งหนึ่ง’ จุนซูนึกทบทวนคำพูดที่ยูชอนเคยบอกไว้กับเขาในคืนนั้น แล้วก็ต้องส่ายศีรษะไล่ความงงงวยออกไปทันที เพราะไม่อาจแน่ใจได้ว่านี่เป็นจุดประสงค์ของชายหนุ่มจริงๆหรือไม่

สุสาน

อยากพาเขามาที่สุสานเนี่ยนะ

“แน่สิครับจุนซู ไม่ต้องกลัวหรอกนะ”   ยูชอนเอ่ยตอบอย่างอ่อนโยน แล้วอดที่จะยิ้มเอ็นดูคนดื้อที่เอาแต่จับมือเขาไว้แน่นไม่ได้

ผมก็คงไม่อาจปล่อยมือคุณแล้วเช่นกัน

“ที่นี่เป็นสุสานตระกูลปาร์ก คุณปู่กับคุณย่าของผมท่านก็อยู่ที่นี่แหละครับ”    ร่างสูงยังคงพูดพล่ามไม่หยุด

“ล่ะ...แล้วคุณพาฉันมาทำไม”   คิมจุนซูไม่เคยเกรงกลัวต่อสิ่งใด มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาหายดื้อได้ ไม่สิ...ต้องเรียกว่าทำให้พี่น้องตระกูลคิมหายพยศได้ต่างหากล่ะ

ขึ้นชื่อว่า ผี เป็นใครก็คงไม่อยากผูกมิตรด้วยหรอก

“ก็พามา...”   ปาร์กยูชอนเอ่ยยังไม่ทันจบประโยคก็เงียบไปเสียอย่างนั้น

“อย่าเงียบสิคุณ ฉันกลัวจริงๆนะ”   ถ้าขืนยังแกล้งกันต่อไป เขาก็จะร้องไห้ออกมาเลย คอยดูสิ

“พามา...”

“ฆ่า!”   ร่างสูงหันมากระโชกเสียงใส่คนตัวเล็ก พร้อมกับทำหน้าทำตาแบบที่คิดว่าคล้ายโรคจิตมากที่สุด เล่นเอาจุนซูถึงกับปล่อยโฮออกมาเพราะความกลัวทันที

“ฮือ...คนบ้า...ฉันกลัวจริงๆนะ...ฮือ”  

“โอ๋...ไม่ร้องนะครับ ผมขอโทษนะ”   ยูชอนรีบขอโทษพร้อมกับเข้าไปดึงร่างเล็กเข้ามากอดปลอบ มีโอกาสได้แตะนิดแตะหน่อยก็คงต้องรีบคว้าเอาไว้นั่นเอง

“ฉันจะกลับแล้ว”   จุนซูไม่ฟังและก็ไม่ใส่ใจต่อความอบอุ่นในอ้อมแขนใดๆทั้งสิ้น ถึงรู้ว่ายูชอนแกล้งทำให้กลัว แต่เขาก็ไม่อยากอยู่ในสุสานนานกว่านี้แล้ว

“เดี๋ยวก่อนสิครับจุนซู ไปหาคุณปู่คุณย่าก่อนนะ”   ดอกเตอร์หนุ่มคว้าเอาข้อมือเล็กนั้นไว้ ก่อนจะออกแรงเพียงเล็กน้อย จุนซูก็แทบจะปลิวตามไปทันที

บ้า

หน้าไม่อาย

แล้วก็ชอบบังคับเป็นที่สุด

“คุณปู่ครับ ผมพาจุนซูมาหาตามคำสัญญาแล้วนะ”    ยูชอนพูดกับสุสานของปาร์กยูยองซึ่งตั้งเคียงคู่อยู่กับสุสานของภรรยาอันเป็นที่รัก ก่อนจะแนะนำให้ร่างบางรู้จักกับท่านทั้งสอง ที่ถึงแม้จะเหลือเพียงร่างที่ไร้วิญญาณ หากแต่สองหัวใจก็ยังคงผูกติดอยู่ด้วยกันนั่นเอง

คิมจุนซูยิ้มรับน้อยๆ พร้อมกับความรู้สึกกลัวที่เริ่มมลายหายไป

“สัญญา...คุณเพิ่งรู้จักฉันไม่ใช่เหรอ”   เวลาแค่เดือนกว่า จะทำให้ยูชอนสามารถให้คำสัญญาอะไรกับคุณปู่ที่จากไปนานแสนนานแล้วได้กันล่ะ...เป็นไปไม่ได้หรอก

“ครับ เราเพิ่งรู้จักกัน”   เสียงทุ้มไม่ได้ปฏิเสธความจริงข้อนี้
“แต่ผมสัญญากับท่านไว้ตั้งแต่ก่อนที่ท่านจะเสียแล้วครับ” 

“ก่อนที่ท่านจะเสีย?”   ไม่เข้าใจ  ยังไงก็ไม่สามารถเข้าใจความหมายที่ยูชอนต้องการจะสื่อได้อยู่ดี

ชายหนุ่มหันมาส่งยิ้มสว่างสดใสให้จุนซูก่อนจะกระชับมือบางให้แน่นขึ้น

“ผมสัญญากับคุณปู่เอาไว้...ว่าสักวันหนึ่งจะพาคนที่ผมรักและต้องการใช้ชีวิตอยู่ด้วยตลอดไป มาหาท่านที่นี่”

“และก็เหมือนว่าท่านจะรู้อยู่แล้ว ว่าต้องเป็นคุณ...จุนซูคนดีของผม”    ไม่ต้องมีฉากโรแมนติก ไม่ต้องมีเพลงรักบรรเลงประกอบ เพราะเวลานี้มีเพียงแค่คำหวานจากปาร์กยูชอน ก็สามารถทำให้คนฟังร้องไห้ด้วยความปลาบปลื้มใจอย่างหาที่สุดไม่ได้แล้ว

“ผมรักคุณมากนะครับจุนซู”

รู้แล้ว

ฉันรู้แล้วว่าคุณรักฉันมากแค่ไหน

ดอกเตอร์หนุ่มค่อยๆเอื้อมมือไปเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียนนั้นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะจับประคองมือเรียวเล็กขึ้นมา แล้วตัดสินใจทำอะไรบางอย่างโดยที่ร่างบางเองก็คาดไม่ถึงเช่นกัน

ปาร์กยูชอนกำลังบรรจงสวมแหวนเพชรเม็ดงามลงที่นิ้วของคิมจุนซู

“ตอนนี้ผมขอหมั้นคุณไว้ก่อนนะครับ”

“แล้วต้นเดือนหน้าพอคุณเรียนจบ...ผมจะไปพูดกับคุณแจจุงเรื่องแต่งงานของเราทันที”  

ตะ...แต่งงาน

ยูชอนกำลังขอเราแต่งงาน

“แต่งงานกับผมนะครับจุนซู ถ้าไม่มีคุณผมก็คงต้องขาดใจตายเสียให้ได้”   ร่างสูงกุมมือบางนั้นไว้อย่างมีความหวัง

ส่วนจุนซูไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา จะมีก็เพียงการพยักหน้ารับ พร้อมทั้งน้ำตาแห่งความยินดีที่ไม่สามรถกักเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไป

ถ้าไม่มีคุณ

ฉันก็คงอยู่ไม่ได้แล้วเหมือนกัน
.........................................................................................................................

ตั้งแต่ที่แจจุงกลับมาจากกวางจูจนถึงวันนี้ซึ่งเป็นวันหยุด เขาก็ยังไม่โอกาสได้คุยกับจุนซูถึงสถานการณ์หัวใจที่เข้าขั้นวิกฤตินี้อย่างจริงจังเสียที แถมวันนี้ที่คาดว่าสองพี่น้องจะได้พูดเปิดใจต่อกัน ก็ปรากฏว่าน้องชายของเขาดันมาถูกดอกเตอร์ปาร์กฉกตัวไปได้เสียนี่ ส่วนแจจุงเองก็กำลังเผชิญกับเรื่องน่าตกใจไม่แพ้กัน

“คุณยุนโฮ”   เสียงหวานเรียกชื่อผู้มาเยือนที่ตอนนี้เหยียบมาถึงหน้าประตูบ้านอย่างไม่คาดฝัน วันอาทิตย์ที่ควรจะได้พักผ่อน แต่ดูเหมือนว่าเจ้านายที่กลายมาเป็นเจ้าของหัวใจคนนี้จะไม่ยอมให้เขาได้หยุดหายใจเอาเสียเลย
“มาบ้านฉันทำไม”   จุนซูไม่อยู่ และก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาตัวรอดได้เหมือนกัน

“วันหยุด แต่อยากเห็นหน้าแฟนไม่ได้เลยเหรอ”   ชองยุนโฮที่กำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองเรื่อยๆ เอ่ยตอบพร้อมกับก้าวเดินเข้ามาในตัวบ้านทันที

ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกับที่แจจุงรู้จักเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

“แฟน? ใครเป็นแฟนคุณไม่ทราบ”    อย่ามาขี้ตู่นะ

“ก็คนที่บอกว่าชอบฉันนั่นแหละ”    
“คนที่ถูกฉันกอด ถูกฉันหอม แล้วก็ถูกฉันจูบ...คนๆนี้ยังไงล่ะ”   ร่างสูงเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ก่อนจะยกเอานิ้วเรียวยาวมาจิ้มหน้าผากมนเพื่อเป็นการยืนยันว่าคนนี้นี่เองที่เป็นแฟนของเขา

“ชริ...ใครจะยอมเป็นแฟนกับคุณไม่ทราบ”    ถึงจะปฏิเสธแต่เวลานี้ร่างบางก็แทบจะยิ้มแก้มปริเลยทีเดียว

รอยยิ้มที่แสนงดงาม

ทำให้หัวใจของคนมองรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาทันที

“ถ้าไม่ยอมก็คงต้องลงโทษแล้วล่ะ”   ยุนโฮอดหมั่นเขี้ยวร่างบางอยู่ไม่ได้ และเขาเองก็อยากจะฉวยโอกาสกับคนๆนี้มากเสียเหลือเกิน

“อย่านะ…ฉันกำลังเข้าครัวอยู่ ห้ามคุณเข้าไปยุ่งวุ่นวายในครัวเด็ดขาด”   แจจุงรีบหาทางเอาตัวรอดแล้ววิ่งหนีเข้าไปในครัวทันที

“หอมจัง...ฉันชักหิวแล้วสิ”   ร่างสูงยังคงเดินตามอย่างไม่ลดละ แถมยังถือโอกาสตอนที่ร่างบางมัวแต่สนใจอยู่กับอาหารตรงหน้าเข้ามาขโมยหอมแก้มเสียหน้าตาเฉย

ไม่รู้ว่าหิวข้าวหรือหิวอะไรกันแน่

“น้องชายตัวแสบของเธอไม่อยู่ใช่มั้ย”  

จุนซูอ่ะ...รีบๆกลับมาได้แล้ว...

“ดะ...เดี๋ยวก็กลับมาแล้วล่ะ”   เสียงหวานปรากฏแววสั่นเครือเล็กน้อย ต้องพยายามทำเป็นไม่สนใจต่อผู้ชายที่กำลังทำตัวเหมือนหนวดปลาหมึกคนนี้นี่ช่างยากเย็นเสียจริง
“นี่คุณยุนโฮ ออกไปรอข้างนอกก่อนนะ”
“คุณมาวุ่นวายแบบนี้ฉันทำอาหารไม่ถนัดจริงๆ”   แจจุงนึกอยากจะตัดมือเรียวใหญ่นั้นไปปรุงในหม้อซุปเหลือเกิน

“ถือว่าฉันก็หิวมากนะเนี่ย...ไม่งั้นฉันไม่ยอมปล่อยเธอแน่”    ยุนโฮกระซิบประโยคสุดท้ายที่ริมใบหูเล็กๆนั้น ก่อนจะยอมผละออกไปรอที่ห้องนั่งเล่นอย่างว่าง่าย

ยัง...ยังไม่ถึงเวลา

อดเปรี้ยวไว้กินหวานจะดีกว่า
.
.
.

ชายหนุ่มเข้ามาเดินในห้องนั่งเล่นที่สุดแสนจะคับแคบมากกว่าในคฤหาสน์ของเขาหลายเท่าตัวนั้นอย่างสบายอารมณ์ ยุนโฮค่อยๆมองดูรูปถ่ายในกรอบรูปซึ่งวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะริมผนังด้วยความเพลิดเพลิน

พี่น้องตระกูลคิมหน้าตาไม่ต่างจากตอนนี้สักเท่าใด

“รักกันจริงนะ”   ไม่ได้พูดประชดสองพี่น้อง หากแต่ว่ายุนโฮกำลังเอ่ยหยามบุคคลที่ปรากฏอยู่ในรูปภาพแห่งความทรงจำของตระกูลคิมนั้นต่างหาก

ฮันจองมินและฮันจองอา
แทบจะอยู่ร่วมในทุกเหตุการณ์ของครอบครัวนี้เลยก็ว่าได้

ติ๊ดดดดดดดด
เสียงโทรศัพท์มือถือของคิมแจจุงที่ชายหนุ่มจดจำได้แม่นยำ ดังขึ้นมาภายในห้องนั่งเล่น และแน่นอนว่ามือหนาไม่พลาดที่จะหยิบขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะทันที

สายเข้าจากฮันจองมิน

“ว่าไง...คุณวิศวกร”   ยุนโฮกรอกเสียงลงไปทันทีที่กดรับ ส่งผลให้ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ก่อนที่จะมีเสียงตอบกลับมา

“คุณมายุ่งอะไรกับโทรศัพท์ของแจจุง”   น้ำเสียงของจองมินแข็งกร้าวเป็นที่สุด

“ไม่ใช่แค่โทรศัพท์ที่ฉันจะยุ่งหรอกนะ...อย่างอื่นฉันก็ยุ่งมาแล้ว”   ความรู้สึกของผู้ที่เหนือกว่ามันช่างดีจริงๆ

“กรุณาพูดให้เกียรติแจจุงด้วยนะ คุณยุนโฮ”   ปลายสายกำลังพยายามระงับอารมณ์โกรธให้ถึงที่สุด

หากว่าอยู่ต่อหน้า เขาคงพุ่งเข้าไปฆ่ายุนโฮแล้วแน่ๆ

“โทษทีนะดอกเตอร์ฮัน...”   ยุนโฮเว้นช่วงสักครู่จึงเอ่ยต่อ

“แต่คิมแจจุงไม่เหลือเกียรติอะไรให้ต้องรักษาแล้วล่ะ...ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง”

“ชองยุนโฮ!”   ฮันจองมินกำลังมีโทสะ แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

สะใจ สะใจที่สุด

“อย่าลืมบอกฮันจองอาว่าให้เตรียมผ้าซับน้ำตาเอาไว้ด้วยล่ะ”

“เพราะอีกไม่นาน...ลูกชายของเธอจะต้องชอกช้ำเจียนตาย”    ราชสีแสยะยิ้มมุมปาก และใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความได้ใจ

อีกไม่นาน

คิมแจจุงจะต้องตกเป็นของเขา

ทั้งตัวและหัวใจ
.........................................................................................................................

นักสืบโจเดินทางมาหาชองจีฮเยในเย็นของวันอาทิตย์ เวลานี้ยุนโฮไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลชอง จึงมีเพียงแค่หญิงสาวและนักสืบผู้มากความสามารถที่กำลังพูดคุยกันอยู่ก็เท่านั้น

ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เรื่องเร็วขนาดนี้

“เมื่อคืนคุณยูชอนก็ไปที่ร้านประจำนี้อีกแล้วครับ”
“พอร้านปิดก็ขับรถมาส่งเพื่อนที่บ้านตามปกติ”    นักสืบโจเปิดเผยข้อมูลที่เหมือนกันจนคล้ายกับจะเป็นกิจวัตรของดอกเตอร์หนุ่มตั้งแต่ที่บอกเลิกกับจีฮเยไปเสียแล้ว

“เพื่อน...เพื่อนคนไหนกันคะ”   หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วเพื่อนสนิทของยูชอนต่างก็มีรถยนต์ขับและไปไหนมาไหนได้เองทั้งสิ้น

“คุณยูชอนมีเพื่อนหลายคนก็จริงครับ แต่พักหลังมานี้เขามักจะอยู่กับคนๆนี้เท่านั้น”   ไม่พูดเปล่า หากแต่ว่านักสืบโจยังดึงเอาซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางบนโต๊ะอีกด้วย

รูปของผู้ต้องสงสัยอยู่ภายในนั้น

“เช้าจรดเย็นพวกเขาแทบจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลยครับ”    ขณะที่ชายหนุ่มกำลังพล่ามยาวต่อไป ร่างบางก็ค่อยๆเอื้อมมือไปยังซองหลักฐานนั้นด้วยความสั่นเทา

ศัตรูหัวใจของเธออยู่ในนี้
คนที่ทำให้พี่ยูชอนปฏิเสธเธอก็อยู่ในนี้

อยากรู้เหลือเกินว่าจะดีเลิศกว่าเธอสักแค่ไหนกันเชียว
.
.
.

นักสืบโจกลับออกไปแล้ว เวลานี้จึงเหลือเพียงแค่ผู้ว่าจ้างสาวที่กำลังวิ่งไปไหนสักแห่งด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยไฟแห่งโทสะ

“ชางมิน...เธออยู่ไหนน่ะชางมิน!”     เสียงหวานตะโกนร้องเรียกหาบอดี้การ์ดส่วนตัว เวลาที่ต้องการก็ไม่รู้ว่าหายตัวไปไหน ชางมินนี่ชอบทำตัวขัดใจเธอเสียจริง
“ชางมิน!”

“ครับ คุณหนู”   ชิมชางมินเปิดประตูห้องพักออกมาทันทีที่ได้ยินชองจีฮเยร้องเรียกด้วยอาการร้อนรน

เกิดอะไรขึ้น

“เอารถออกเร็วเข้า”    จีฮเยออกคำสั่งทันที

“คุณหนูจะไปไหนครับ”    นี่ก็เย็นมากยังมีนัดที่ไหนกันอีก และคุณหนูของเขาก็ไม่ได้ออกไปข้างนอกมานานหลายวันแล้วด้วย

หรือว่าเป็นเรื่องของปาร์กยูชอนคนนั้น

“ฉันจะไปบ้านคิมจุนซู”  

.............................................................................................................

To Be Continued…
YunJaeKick

อิยะฮ่ะฮ่ะฮ่า รู้สึกกันมั้ยว่าอิหมีเริ่มสับสนในตัวเองบ้างแล้ว 555+

เชียงใหม่หนาวแร้ว ลำปางหนาวมั้ย เย้ย! ไม่ใช่ละ...จังหวัดอื่นล่ะ หนาวหรือยัง อย่าลืมงัดเอาแฟชั่นฤดูหนาว (ปนร้อน กร๊ากกก) ออกมาประชันกันให้สุดเหวี่ยงไปเลยเนะ (ปีหนึ่งมีหนาวอยู่แค่ 3 เดือนเองนี่นา)

เคยอยู่เมืองไทยแล้วมือแข็งจนเขียนหนังสือไม่ได้กันบ้างมั้ย ถ้าไม่ ก็อย่าลืมมาเที่ยวเชียงรายกันเยอะๆนะ(โปรโมตการท่องเที่ยวภาคเหนือสุดฤทธิ์ 555+)

แต่ผึ้งชอบหน้าหนาวที่สุด เพราะจิมีปู้ชายเมืองกรุงขึ้นเหนือมาให้ส่องอย่างอิ่มหนำสำราญใจ V( ^0^ )V

นุ้งโคอารา....รา...รา...รา (อิผึ้งมันยังโหยหวนไม่เลิก = .,=)

ทักทายรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนด้วยนะฮับ อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย อย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยน้า ^ 3 ^

อ้อๆๆๆ ลง SF ที่ tvxq-in แล้วนะฮับ อย่าลืมตามไปอ่านกันด้วยนะ แล้วพอหมดช่วงประกวดเมื่อไหร่จะเอามาลงไว้ที่บ้านนี้แน่นอนคร้า ^ ^

ป๋อล๋อ. เม้นบอกกันสักนิดว่าตามมาจากที่ไหน บ้าน TTF ,Dek-D or tvxq-in จะได้ทักทายถูกนะฮับ ใครที่เล่นไม่เป็นก็กดตรง 0 comment ข้างล่างสุด (ตัวเลขไม่แน่นอน)แล้วที่เม้นก็จะปรากฏนะคะ

จุ๊บุ จุ๊บุ.

edit @ 8 Nov 2009 17:55:29 by YunJaeKick

edit @ 8 Nov 2009 18:08:39 by YunJaeKick